Orta çağda laik müziğin yükselişi

Kutsal müziğin üstesinden 14. yüzyılda laik müzik geldi. Bu tür müzik kutsal müzikten farklıydı çünkü ruhani olmayan, yani dini olmayan temalarla ilgiliydi. Bu dönemdeki besteciler daha özgür formlarla deneyler yaptı. Laik müzik 15. yüzyıla kadar gelişti, daha sonra koro müziği ortaya çıktı.

Kutsal müzik

Ortaçağ boyunca Kilise, müziğin ana sahibi ve yapımcısıydı. En azından el yazması olarak kaydedilen ve korunan müzik kilise din adamları tarafından yazılmıştır. Kilise, plainsong, Gregoryen ilahileri ve ayinle ilgili şarkılar gibi kutsal müziği teşvik etti.

Orta çağ enstrümanları

Müzik, Tanrı'nın bir armağanı olarak görüldüğü için, müzik yapmak o armağan için gökleri övmenin bir yoluydu. Bu dönemde resimlere bakarsanız, sık sık meleklerin farklı türden enstrümanlar çalarken tasvir edildiğini fark edeceksiniz. Kullanılan enstrümanlardan bazıları lavta, şal, trompet ve arptır.

Orta çağda laik müzik

Kilise, kutsal olmayan müziğin herhangi bir biçimini bastırmaya çalışırken, Orta Çağ'da laik müzik hala varlığını sürdürdü. Ozanlar ya da gezgin müzisyenler, 11. yüzyıldan beri insanlar arasında müzik yayarlar. Müzikleri tipik olarak canlı monofonik melodilerden oluşuyordu ve sözler çoğunlukla aşk, neşe ve acı hakkındaydı.

Önemli besteciler

14. yüzyılda seküler müziğin yükselişi sırasında, o zamanın en önemli bestecilerinden biri Guillaume de Mauchaut idi. Mauchaut hem kutsal hem de seküler müzik yazdı ve çoksesli besteleriyle tanınır.

Bir diğer önemli besteci, kör bir İtalyan besteci olan Francesco Landini'dir. Landini, daha basit melodilere sahip müziğe ayarlanmış seküler şiirlere dayanan bir tür vokal müzik olan madrigals yazdı.

John Dunstable, daha önce kullanılan 3. ve 6. aralıklar yerine 4. ve 5. aralıkları kullanan önemli bir İngiltere bestecisiydi. Dunstable, Gilles Binchois ve Guillaume Dufay dahil olmak üzere zamanının birçok bestecisini etkiledi.

Binchois ve Dufay, bilinen Burgundyalı bestecilerdi. Eserleri erken tonaliteyi yansıtıyordu. Tonalite, müzik kompozisyonunda bir ilkedir, burada parçanın sonunda toniğe dönülerek tamamlanma hissi vardır. Tonik, bir bestenin ana perdesidir.

Yorum yapın